Na een uitgebreid ontbijt is Kees achter me aan gereden naar Rolde (Jose reed lekker met Kees mee, zijn kachel doet het wel), daar hebben we de auto neergezet, en toen heeft Kees ons naar Zuidlaren gebracht. Jose was in ieder geval niet verkleumd, de temperatuur leek ook iets hoger en de zon brak af on toe ook door, dus van kou hebben we dit keer geen last. Eerst een saai stukje door de bebouwde kom, maar al vrij snel kwamen we uit op het terrein van de psychiatrische inrichting Dennenoord. Daar liepen we tegen een stukje proza aan van iemand die de psychiatrische zorg blijkbaar een warm hart toedraagt, zie de foto.
Hierna zijn we vrij snel Zuidlaren uit en komen bij Schipborg bij de Aa. Aldaar was een terras dat Kees ons heeft aanbevolen, maar aangezien we nog niet zo lang onderweg zijn besluiten we nog even door te lopen. Langs het stroomdal van de Aa gaat het verder over bos- en zandpaden. Onderweg komen we veel ander wandelaars tegen die duidelijk bezig zijn met een lokaal uitgezette tocht. We stoppen weer even bij een picnickbankje voor de lunch. Als we daarna weer even op weg zijn, moeten we de Aa oversteken over een hoog en smal bruggetje met maar aan een zijde een leuning. Spikey vindt dat TE eng en besluit in plaats daarvan te gaan zwemmen. Aan de overkant blijkt de oever te stijl te zijn voor hem om eruit te klimmen en hangt hij piepend en jankend met zijn pootjes aan de kant. Zo'n 25 meter verderop zie ik een vlak stukje waar hij er zo uit zou kunnen wandelen, dus daar loop ik heen om hem daar te gaan staan roepen. Eerst wil hij niks weten van loslaten, maar uiteindelijk zwemt hij toch naar me toe en klimt zonder probleem op de kant. De komende kilometers blijkt Spikey toch wel een beetje aangeslagen door zijn avontuur, want hij blijft strak naast ons lopen, steeds naar ons omhoog kijkend. Jose en ik hebben afgesproken om dit soort situaties voortaan van tevoren beter in te schatten (bv eerst de ene naar de overkant op de plek waar de hond eruit kan, dan pas de andere de hond loslaten en ook oversteken).
Ter hoogte van de Gasterse duinen hebben we een weids uitzicht en de kilometers gaan hier ook hard, aangezien we een geasfalteerd fietspad kunnen volgen en er geen fietsers te bekennen zijn. We komen het dorpje Gasteren binnen. Hier zie ik midden tussen de woonhuizen een bierwinkeltje met speciaalbieren. Jammer dat ik alles nog moet meezeulen, dat beperkt de aankoop tot twee flesjes! Na Gasteren slaan we bij een frietkot nog even een warm balletje naar binnen en slaan we een pad in dat door zware landbouwvoertuigen is bereden en dus vrij lastig loopt. Hier voel je dus pas dat je moeie benen hebt. Dat gaat zo een paar kilometer door, tot we op het Ballooerveld (heide) uitkomen. De vermoeidheid vergeet je hier door de uitgestrektheid en stilte. Aan de zuidkant van deze heide komen we nog langs een serie grafheuvels en zien we in de verte het kerktorentje van Rolde. Nog een klein stukje over asfalt en we zijn weer bij de auto. Het waren twee etappes met afwisselend landschap en Spikey kon vaak los lopen, wat wil je nog meer?
Voor de cartofielen:
1 opmerking:
heb genoten van jullie tocht en foto's. bedankt dat ik mee kon genieten
groetjes happy beppie
Een reactie posten