Schoonloo-Sleen 25km
We zijn eindelijk weer eens op pad! s'Ochtends om half 8 van huis weggereden en om kwart over negen in Sleen geparkeerd. We hebben nog een half uurtje voor de bus komt, dus eerst maar even in de auto de thermoskannetjes opengedraaid. Vervolgens op de bus gestapt en in Schoonloo uitgestapt, precies op de plek waar we de laatste keer gestopt zijn. Het is nog bewolkt en grauw, maar later op de dag zal het steeds warmer en zonniger worden.
Na enkele honderden meters gaan we het bos al in. Het zal bos, hei en af en toe een akker zijn voor de rest van de dag..... Wat wel opvalt is dat de akkers zo uitgestrekt zijn en er voornamelijk aardappels, bieten, mais en graan verbouwd wordt.
In de bossen valt op dat grote delen van de paden zijn verhard met keien. Verder zijn de bospercelen ingedeeld in genummerde vakken, die ook weer met genummerde keien worden aangeduid, een nalatenschap van de werkverschaffing....
Voor onderweg had ik ook een paar geocaches uitgezocht, de eerste was al gauw gevonden; Twins een geocache die ligt in een gebied dat De Tweeling heet. Het ammo-kistje is gauw gevonden, ondanks dat ie bewaakt wordt door een kikker.
In het bos hebben we op een gegeven moment ook een vreemde ontmoeting met een vogel; vanuit de verte lijkt het of er een vogel op het pad zit; als we dichterbij komen lijkt het op een inktzwam, komen we nog dichterbij, zo'n anderhalve meter, zien we dat het toch echt een vogel is. Op DAT moment vliegt ie weg !? We kijken elkaar vol verbazing aan.
Op een gegeven moment lopen we door open landschap, komen we langs een boerderij waar drie keffertjes zich heel druk staan te maken. Komen ze alle drie de weg op rennnen waarna er eentje Spikey in zijn achterpoten begint te bijten, om vervolgens weer jankend terug te rennen alsof ie zelf is gebeten!!! Spikey is te moe of te sullig om te reageren. Een tweede poging van het kutkeffertje wordt door dreigend stampen mijnerzijds afgeslagen. En da's maar goed ook; ik had hem gegarandeerd vliegles gegeven als ie was doorgelopen....
Halverwege de route ligt nog een geocache; de Kielse Kei. Hier moeten we een paar honderd meter voor omlopen, maar dat blijkt toch zeer de moeite waard; het is de een na grootste kei van Drente. Raar dat ze deze bij de nieuwe Pieterpad routes niet meegenomen hebben..... Even verderop komen we nog langs de Galgenberg, een prehistorische grafheuvel, waar in de middeleeuwen mensen werden opgehangen. Al de grote palen om de berg heen geven het geheel een sinister uiterlijk.
Later komen we langs een heus Pieterpad monument, opgericht ter ere van een van de twee dames die het Pieterpad hebben uitgezet. Waarom de een wel en de ander niet een monument? Simpel; de ene is dood en krijgt als schrale troost een monument..... Tegen het einde komt de laatste cache: Erwtje 180. Deze ligt bij een herdenkingsmonument dat in het bos is opgericht voor een in WWII aldaar neergestortte vliegtuigbemanning. Aangezien we alle drie al behoorlijk moe zijn, geven we na zo'n 10 minuten het zoeken alweer op om het laatste stuk naar Sleen te strompelen.
Het laatste stuk naar Sleen lopen we over smalle weggetjes tussen akkers en boerderijen door. Sleen zelf ziet er uit alsof Wim Sonneveld hier woonde toen ie dacht aan 'Het tuinpad van mijn vader'. Enfin, de auto is teruggevonden, de benen zijn erg moe, gauw naar huis!
Kaart:
